The race to the bottom is a virus and we have the vaccin

“The race to the bottom” is a virus that has been going around the world for a long time. The parts of economy where wages often don’t pay the bills, is mostly affected by it. Cleaners and private Security guards are in almost every economy amongst the lowest paid. In parts of the world where there are no collective agreements or legal minimums it is the worst. But also, a legal minimum is not guarantee that workers get what their entitled too. Simply because there is no legal minimum “police”, workers are not organised and cannot afford to fight against their employer by themselves.

There are about 30 million cleaners and 20 million security guards in the world. It is an enormous workforce and they are essential to economy. Airplanes cannot fly without security. Public space, like shopping malls would have to close their doors if there is no supervision. And imagine how, airplanes, public buildings, or even your own workplace would look like if there was not someone to clean it up. Still the importance of the job does not pay of in the wages.

How different was that in the old days. Rembrandt pictured what are basically private security guards in his most famous “Nightwatch”. Actually, the original name of the painting is “Militia Company of District II under the Command of Captain Frans Banninck Cocq” Its officers were wealthy citizens of Amsterdam, appointed by the city magistrates. Joining as an officer for a couple of years was often a stepping-stone to other important posts within the city council. The members were expected to buy their own equipment: this entailed the purchase of a weapon and uniform. Each night two men guarded their district in two shifts, from 10:00 p.m. until 2:00 a.m., and from 2:00 a.m. until 6:00 a.m., closing and opening the gates of the city. How different now, where we see guards at their post from 8, to sometimes 16 hours a day. The only similarity is that many of them must buy their own uniform and arms too. But they are certainly not wealthy citizens with a great career perspective.

In cleaning there are no ancient stories to tell. It has always been an invisible job. For long, it must have been slaves and maids, always the lowest in the peck order. And Cinderella, the maid that made it, is a myth.

Nowadays cleaning and security is an outsourced business, ran by some of the largest multinational companies in the world and by numerous small family owned companies. All making money on low paid hours and some of them make so much, that you find them in the rankings of the richest people in the country.

It is a highly competitive price driven market. For a company to make money, they have to keep the wages as low as possible. The clients of cleaning companies can easily go for the lowest price because there is always one who can do it cheaper. If a purchasing department has to squeeze their suppliers, they will not start by squeezing their lawyers or IT contractors, no they always squeeze at the low end.

Workers in many countries where able to raise the standards by unionising and fight for collective agreements. But still it is still a low standard and in some countries no standard at all.

That is why we organise people and unite them. Every year on the 15th of June we celebrate our victories and get ready for the next battle. We call it international justice day and for the past decades it moved people around the globe. The race to the bottom is a virus and we have the vaccin: organise and unite!

Jumbo importeert Zuid Amerikaanse praktijken

In enkele Zuid Amerikaanse landen komen illegale overeenkomsten voor waarbij het afzweren van de vakbond een loonsverhoging oplevert. De beruchte “pactos collectivos”. 

Met de ArbeidsVoorwaarden Regeling (AVR) ondermijnen Nederlandse werkgevers de vrijheid van vereniging, het recht op collectieve onderhandelingen en het stakingsrecht. Ze zijn feitelijk één stap verwijderd van illegale praktijken zoals we die zien in landen als Columbia en Mexico.

Het is een trend onder werkgevers om vrije collectieve onderhandelingen te omzeilen met zo’n AVR. De werkgever sluit dan een akkoord met de ondernemingsraad en vraagt de werknemers hiermee in te stemmen. Dat lijkt democratisch, maar met de handtekening machtigen werknemers de OR om in het vervolg afspraken namens hen te maken. De enige invloed die overblijft is de OR-verkiezing, doorgaans eens in de vier jaar.

Vakbonden leggen de uitkomst van CAO-onderhandelingen altijd ter instemming voor aan hun leden. Als de leden niet tevreden zijn kunnen ze gaan staken. Dat staat in de statuten en is geregeld in het stakingsrecht. De ondernemingsraad hoeft een overeenkomst niet voor te leggen en doet dat ook zelden. In het geval van de Jumbo-AVR is het de directie die het dealtje éénmalig ter ondertekening aan de werknemers voorlegt. De OR kan in het Nederlandse recht geen staking uitroepen. Ze hebben ook geen middelen om dat te doen.

Ondernemingsraden worden democratisch gekozen. De animo is doorgaans gering en vaak is er niets te kiezen omdat de beschikbare zetels niet of nauwelijks kunnen worden gevuld. De ondernemingsraad spreekt de werkgever regelmatig, vaak een keer per maand. Over wat er in die gesprekken wordt gezegd en besloten wordt zelden of nooit de mening gevraagd van werknemers. In het beste geval hangt er een verslag aan het mededelingenbord.

Als je overeenkomsten tussen werkgevers en Ondernemingsraden zou analyseren, dan zijn deze doorgaans in het voordeel van de werkgever. Dat is niet vreemd, de ondernemingsraadsleden zijn afhankelijk van de werkgever en hebben een uitzonderlijke positie die ze graag willen behouden.

Eén van de ontwerpers van de wet op ondernemingsraden, professor Mauk Mulder, heeft een hele theorie geschreven over het mechanisme hoe mensen zich voegen naar een hogere macht om de machtsafstand naar lager gesitueerden te vergroten. Ironisch genoeg zie je dat terug in veel ondernemingsraden, ze luisteren beter naar de baas dan naar de mensen die ze vertegenwoordigen. Sterker nog, in het geval Jumbo wordt de informatie die de OR aan werknemers verstrekt, vooraf door de directie gecontroleerd. Zo staat in het convenant.

De Jumbo-OR heeft zijn eigen macht vergroot door de vakbonden buiten spel te zetten door dicht tegen de wensen van de werkgever aan te kruipen. In plaats van democratische controle over elke nieuwe afspraak, kun je ze eens in de 4 jaar naar huis sturen. Dat maakt het reeds geschiedde kwaad echter niet ongedaan.

de OR heeft geen tegenmacht anders dan ergens instemming te weigeren of een procedurestrijd aan te gaan. Maar het belangrijkste drukmiddel van werknemers -het stakingsrecht- een universeel mensenrecht, is tot in lengte van dagen naar de gallemiezen. Zuid Amerikaans…

Incredible India?

Ik zit in de ochtend te nippen aan een glas karnemelk, zoals dit ooit bij ons smaakte en denk na over de belevenissen van de vorige avond. Ik was op een van de inmense industrieparken in Gujarat, India. Als je denkt waar zijn al die Europese fabrieken gebleven, ze staan hier. Met grote belastingvoordelen en goede infrastructuur heeft de Indiase regering praktisch alle automotive giganten naar Sanand gelokt. Hele grote moderne fabrieken omringd met hekken en scheermes prikkeldraad. Het levert zoveel banen op dat mensen met honderden bussen worden aan en afgevoerd. Gemiddeld zijn ze een uur onderweg en werken ze zes en soms zeven shifts van 12 uur per week. De meesten voor het wettelijk minimum van ongeveer 150 Euro per maand.

De enige actieve vakbond is de Gujarat Security Workers Union en ze zijn redelijk succesvol. Tot nu toe weten de leden zich verzekerd van het wettelijk minimum loon, wat in India niet vanzelfsprekend is. Ook een tweede uniform hoort tot de verworvenheden. We spreken met verschillende security guards. Hun leven, ver weg van hun gezinnen en families is niet gemakkelijk.

Omdat er een groot tekort aan mensen is, komen de mensen van heinde en ver. Het zijn feitelijk interne migranten. Daarom zijn er een aantal appartement gebouwen door de werkgever aangekocht. Daar kunnen ze met vier man slapen op een kamer van drie bij drie. Een keukentje, toilet en waterput. Als wij een ruimte betreden treffen we drie slapende mannen aan. De vierde doet wellicht overwerk.

Het complex staat aan de rand van een vuilnisbelt. Het gebouw is omringd met een goot vol met stinkend water, feitelijk een open riool. De mannen slapen in shifts, dus het kleine kamertje is de feitelijke leefruimte van 8 mannen. Er is een lamp en een ventilator, bij de butaanbrander in de keuken is geen licht want dat kost teveel.

Je zou denken dat dit de “goedheid” van de werkgever is, die het verblijf vaak in rekening brengt bij de te beveiligen klanten. Maar nee, de mannen betalen zes en halve euro huur aan hun werkgever. De werkgever verdiend een derde maandsalaris per appartement terug. Zo “bespaard” hij een paar procent op de kosten. En zo gaan “onze” westerse bedrijven met mensen om.

Wingewest Groningen een schandvlek op de kaart

Groningen en eigenlijk heel Noord Oost Nederland is een wingewest van de Nederlandse staat en de grote olieboeren. Het begon met het winnen van turf in Drenthe, Overijssel, En Friesland. Daarna kwam de Schonebeekse olie. Ik herinner mij uit mijn jeugd in Ommen dat we de olietrein wagons telden bij het station. Soms wel 40 tankwagons vol met olie. Toen kwam het gas. Slochteren werd grotendeels leeggepompt en daarna nog andere velden in het Noorden. Het begint allemaal op te raken (turf wordt nu net over de grens bij Emmen gewonnen).

De exploitatie van deze rijkdommen waren van het vroege begin publiek private projecten. Of het nu de maatschappij van weldadigheid was, de Heidemij, de NAM, de Gasunie en Gasterra, zijn of waren allemaal gedeeltelijk eigendom van de staat. Lokale distributeurs waren eigendom van gemeenten. De andere eigenaren zijn Shell en Exxon Mobile. Met uitzondering de maatschappij van weldadigheid bestaan al die betrokken bedrijven nog, stuk voor stuk miljarden bedrijven.

Vele gemeenten verzilverden hun aandelen in de lokale distributeurs. De Nederlandse staat strijkt nog steeds een groot deel van de baten op, om maar te zwijgen over de twee olieboeren.

De enigen die nooit geprofiteerd hebben zijn de bewoners van het gebied. Drenthe en Groningen. De kaart van Nederlandse gemeenten met het laagste inkomens vertoond opvallend veel gelijkenis met de kaart waar energie is gewonnen.

Daar komt in Groningen de aardbevingsschade bovenop. Maar kennelijk kan niemand de grootmoedigheid opbrengen om de schade te compenseren. De staat, de olieboeren niet en de NAM laten het af weten. De rest van de Nederlanders lopen er ook niet warm voor, terwijl ze eeuwen warmte uit het Noorden hebben ontvangen. Een schandvlek op de kaart van Nederland.

Nederland corrupt?

We zijn een weekje op pad met vakbonden in de beveiligingsbranche.

Terwijl ik s’avonds een biertje met collega’s nuttig zie een man en een vrouw aan de hotelbar. Eén van mijn collega’s heeft inmiddels 4 strategisch opgestelde bewapende bodyguards gespot. Terwijl wij nog een biertje bestellen verteld de collega over zijn ervaringen in in Soweto tijdens de apartheid. Hij heeft er een scherp oog aan overgehouden.

De volgende dag staan er drie glimmend zwarte SUV’s met een escorte van twee hagelnieuwe politie auto’s te wachten op de mystery guest. De SUV’s hebben identieke kentekens en twee dragen vlaggen, zodat je nooit weet in welke auto de man zit. Het blijkt de gouverneur, die ondanks dat hij een residentie en twee villa’s heeft, in een luxe hotel in dezelfde stad slaapt. Later verneem ik het officiele standpunt: hij slaapt daar om veiligheidsredenen. Leuk idee voor de andere gasten dat ze het hotel met een mogelijk terroristisch doelwit delen. Ik houd het erop dat hij daar slaapt om gebruik te maken van alom aanwezige seksuele dienstverleners.

Een avond later wordt een van mijn collega’s beroofd in een restaurant. Terwijl twee verdachten worden opgehouden door de bediening, belt de restaurateur met de politie, “ze zijn hier zo” zegt hij, “want ik heb een deal met ze”. Binnen 10 minuten verschijnt er een hele oude auto met een gebroken voorruit. Er komen drie mannen in een aftands legertenue uit en elk van hen draagt een Kalishnikov gelijkend automatisch wapen. Het is inderdaad de politie en zij arresteren de twee verdachten.

Wij worden geacht naar het politiebureau te komen om aangifte te doen. Het politiebureau is een aftands gebouw met tralies, incompleet meubilair en hier en daar een oude computer. De aangifte wordt met de hand in het logboek geschreven. Wij gaan terug naar het restaurant terwijl de politie buiten wacht tot ons vertrek. Ik bedenk mij ineens dat onze taxi chauffeur de hele avond op ons staat te wachten. Ik besluit hem in te lichten over de vertraging en hem alvast extra geld in het vooruitzicht te stellen. Op weg naar de chauffeur zie ik de agenten op de achterklep van auto genieten van een door het restaurant beschikbaar gestelde maaltijd. Een van hen wil met mij praten. Hij zegt dat ik hen niet heb bedankt voor de snelle interventie en de nog te verlenen diensten. Dus ik geef hem een hand en zeg bedankt.

Op vriendelijke doch indringende wijze wordt mij duidelijk gemaakt dat dank in een zeker geldbedrag wordt uitgedrukt. Omringd door drie gewapende mannen zonder insignes, nummers of namen, besluit ik mijn portemonnee te trekken. Terug in het hotel verteld de barman dat dit normaal is en dat ze -eenmaal ten burele- een percentage moeten afstaan aan hun leidinggevende. De volgende dag spreken wij de politie weer. Nu in het bijzijn van twee gerenommeerde security guards. Beide vrouwen. Na wat vriendelijke uitwisselingen neemt de politieman mij apart en zegt dat ik de vrouwen beter onder controle moet houden. Als een van de vrouwen haar “special agent” badge van de Amerikaanse ambassade trekt en hem een ultimatum stelt om de gestolen waar terug te brengen slaat zijn bui om en wordt hij (vrouw)onvriendelijk. 

Weer een dag later zitten we bij de hoofdinspecteur criminaliteit. Ze lacht om het feit dat ik heb betaald en zegt sorry. Ook zij doet geen moeite om de gestolen waar terug te brengen, dus zitten we een dag later bij de commisaris van politie die lachend haar excuus aanbiedt. De achtereenvolgende vrouwen lijken moeders die zich verontschuldigen voor de ondeugende zoon.

We zijn in Nairobi te gast bij de vakbond van beveiligers. Beveiligers zijn de laagst betaalden in de frontlinie van een door terrorisme bedreigd land. Ze worden geacht terroristen tegen te houden met een uniform, een fluitje een een knuppel en draaien diensten van 12 uur voor een minimumloon. Voor hen geldt zero tolerance op corruptie.

Vandaar dat onze gastheer, voorzitter van de vakbond van beveiligers, ons meenam naar hoge politie officieren om ons recht te halen. Hij schaamt zich voor de laksheid en corruptie bij de politie. Maar als je de uitrusting, het bureau en salaris van politiemensen kent, snap je dat omstandigheden en gelegenheid bij de politie tot andere normen leidt. Het is een systeem waarbij de gouverneur zich met overheidsgeld s’nacht in een hotel vermaakt en overheidsdienaren hun schamele inkomen systematich aanvullen. De gestolen tas met inhoud alsook mijn “service fee” zien we nooit terug.

Zo ziet corruptie eruit. Alleen de gewone hardwerkende burger geniet niet mee, hij betaald. Dus loop nou niet te zeuren dat we in Nederland wel eens een dubieus zaakje tegenkomen. Als je in Nederland een agent geld aanbiedt is er een grote kans dat je in de cel beland. De agent die het aanneemt komt er zeker nog beroerder af. Een politicus die zich publiekelijk vermaakt met prostituees heeft geen lange carriere. Nederland is zo beroerd nog niet.

De polder is naar de kloten, de verzuiling terug.


Ik ben in Tunesië op bezoek bij de collega’s van UGTT. Toen de Tunesische revolutie uit de hand dreigde te lopen, nam vakbondsfederatie UGTT het initiatief voor een nationale dialoog. Samen met de werkgevers, een mensenrechtenorganisatie en de vereniging van advocaten bereidden ze de weg naar democratie. Ze dwongen de tegengestelde politieke krachten aan tafel en polderden naar een vreedzame revolutie. De Jasmijn revolutie. Ze hebben hun land gered en kregen er de Nobelprijs voor de vrede voor.

Tussen pakweg 1917 en 1970 was Nederland verzuild. Een periode waarin men zich bewoog in de eigen geloofsgemeenschap. Katholieken deden het met katholieken, refo’s met refo’s en socialisten met socialisten. Midden jaren zestig begonnen de muren tussen de zuilen te verbrokkelen. Eigenlijk was dat het begin van ons poldermodel. Eindeloos praten richting een compromis waarin iedereen wat gewonnen had maar eigenlijk ook een gelijke mate van ontevredenheid aan overhield. Alleen in streng gelovige gemeenschappen bleef de verzuiling bestaan.

In omroepen, politieke partijen en onderwijs bestaan er nog steeds zichtbare en minder zichtbare elementen van de verzuiling. Met uitzondering van het onderwijs was dit te marginaal ten opzichte van de polderaars. In het onderwijs bleef de “vrijheid van onderwijs” bestaan. Het was feitelijk de vrijheid om een levensbeschouwelijke component in stand te houden. Een krachtig instrument om niet teveel zielen te verliezen. Veel later maakten moslims daar dankbaar gebruik van, waardoor we nu ook islamitisch onderwijs kennen. Apart voor de verschillende etnische afkomsten en religieuze stromingen. Zoals wij dat ook deden.

De oprichting van aparte moskeeen, verenigingen en scholen voor verschillende etnische groepen zoals Surinamers, Turken, Marrokanen, Soenitten en Shiïten is feitelijk een nieuwe verzuiling. In de tijd dat ik in Transvaals Den Haag woonde, was er zelfs een petitie van Surinamers en Marrokanen tegen een Turkse moskee. Wellicht is de segregatie binnen de allochtone gemeenschap voor een deel de oorzaak van de door velen als mislukt bestempelde multi culturele samenleving.

Bolkestein, Fortuyn, Wilders en nu Baudet, lazen Machiavelli, verdeel en heers is hun devies. Dus verdeelden ze theedrinkers en moslimknuffelaars van “het volk”. De moslims worden gemakshalve op een hoop gegooid. Een scheiding in de zogenaamde cultureel Marxistische elite en “het volk”. In pro- en contra EU. Tussen autochtoon en allochtoon. De verdeeldheid over Zwarte piet is daar de ultieme exponent van. Je bent voor Nederland of een verrader van onze culturele waarden (wat die dan precies ook mogen zijn).

Ik verlang terug naar de slechte compromissen van de polder. De optimale balans tussen tegengestelde belangen, meningen en ideologische opvattingen. Het was goed voor ons land en ik ben er zeker van dat als we doorgaan om tegenstellingen te vergroten in plaats ze te overbruggen, het op de lange termijn slecht voor ons uitpakt. Dan hebben we niet een compromis waar we allemaal even blij of ontevreden over zijn, maar alleen nog maar ontevredenheid.

Valse start voor Koolmees (pensioenen)

Wouter Koolmees, onze nieuwe minister van SZW staat naar eigen zeggen voor de BNR microfoon te popelen om de pensioenen op de schop te nemen. Maar daar is geen enkele rationele reden voor.
Mercer maakt al 9 jaar een vergelijkende pensioen index. Natuurlijk is elke vergelijking arbitrair omdat er zoveel systeemverschillen zijn die de weging complex maken. Maar Mercer vergelijkt 30 landen aan de hand van 40 abstracte indicatoren. Het is een alom gewaardeerde graadmeter.
Dit jaar zijn we gedaald van A naar de B+ status. Winnaar Denemarken scoort een tiende punt hoger dan ons, maar haalt daarmee de A status ook niet. Dit terwijl Nederland en Denemarken beiden vorig jaar een A status behaalden. Nu is er geen enkel land met een A status meer over. Maar dat is geen reden voor paniek.

Mercer weegt de 40 indicatoren in 3 categorieën. Adequaatheid, toekomstbestendigheid en integriteit in een holistisch perspectief. De eerste pijler (AOW), tweede pijler (pensioen), derde pijler (Verzekeringen en netto prive vermogen). Dit jaar is een nieuwe indicator ingevoegd, namelijk de lange termijn economische groei (het gemiddelde over 3 jaar terug en 3 jaar vooruit gecorrigeerd met betalingsverplichtingen). Om de schaal gelijk te houden, is de weging van deze indicator ten koste gegaan van de weging van pensioen vermogen en de hoogte van verplichte bijdragen. Indicatoren waarop Nederland zeer hoog scoort tellen daardoor minder zwaar ten opzichte van een relatief lage score op economische groei. In de praktijk is er dus niets veranderd ten opzichte van vorig jaar, de meting is veranderd. In de totaalscores over 9 jaar zijn wat pieken en dalen te zien, maar we scoren aanzienlijk hoger als bij in de eerste index in 2009. Ons pensioenperspectief is feitelijk verbeterd.
Waar zitten de verschillen met Denemarken? Met name op toekomstbestendigheid scoort Denemarken aanmerkelijk hoger terwijl Nederland op adequaatheid en integriteit hoger scoort. De hogere Deense scores zitten in levensverwachting, de hoogte van verplichte bijdragen en de arbeidsparticipatie van ouderen. In de eindweging geeft dat dus een tiende punt voordeel aan Denemarken.

Mercer doet een aantal aanbevelingen voor Nederland. Invoering van een verplichte minimum toetredingsleeftijd, verhoging van het netto vermogen van huishoudens (is in Nederland laag door hoge hypotheekschulden), hogere arbeidsdeelname van 55 plussers en betere bescherming tegen betalingsonmacht van fonds of verzekering.

Dat zijn onderwerpen die weliswaar van invloed op pensioenen zijn, maar op andere politieke beleidsterreinen liggen. De twee belangrijkste beleidsmaatregelen die onze oudedagsvoorziening verbeteren:
– terugdringing van de collectieve hypotheek schuld. Dit gebeurt feitelijk al als gevolg van de lage rente en hoge belasting op spaargeld. Hernieuwde invoering van het huurwaarde forfait gaat die trend weer afremmen terwijl de lage rente in combinatie met heffing op vermogen sparen ontmoedigd.
– De pensioenleeftijd verschuiven (omhoog of omlaag) heeft een beperkt effect zolang werkgevers niet bereid zijn meer ouderen in dienst te nemen. Daarnaast kennen we een relatief hoge uitval in zware beroepen.

Daar moet dus iets aan gedaan worden.

De andere twee aanbevelingen zijn tamelijk technische zaken die weliswaar punten scoren maar in dit verband minder relevant zijn.
Uit het rapport valt echter nergens te lezen dat het systeem op de schop moet.

Voordat je nog meer onzin uitkraamt, je kunt het hier allemaal lezen Wouter.

#Metoo

Het is lang geleden want ik ben niet zo heel jong meer. In mijn jeugd was geweld een onderdeel van mijn leven. Mijn ouders sloegen wel eens en op de lagere school wilde de onderwijzers je ook nog wel eens corrigeren met een flinke klap om de oren. Op de Lagere Technische School werd veel gevochten. Soms in groepen, waarbij ze het vooral op de “kakkers” van het atheneum hadden voorzien. Vaak ook een tegen een. Ik was geen vechter en paste (misschien juist daarom) niet goed in. Dat leverde vaak en veel klappen op met als pijnlijks dieptepunt een gebroken rib en een kapotte fiets.
Toen ik ging werken kreeg ik wat problemen met mijn werkgever en werd voor straf in de graafploeg gezet. Kabels ingraven waar de machine niet kon worden ingezet. Een soort “chaingang” van 7 ruige mannen. Nou ja 7 min 1 ruige mannen die op een rij tegels lichten, graven, kabel trekken, dichtgooien, aanstampen en herstraten. Hard werk. S’ochtend om 6 uur stond de bus voor de deur en als je niet snel genoeg was, werden er vernederende obsceniteiten door de straat geschreeuwd. Tijdens het werk was gewoonte om meisjes na te roepen en te fluiten. Daar deed ik ook aan mee, want ik wilde niet buiten de groep vallen. Op een dag trokken ze een meisje van de fiets. Ik zei er voorzichtig iets van. Vervolgens werd ik de hele dag met homo aangesproken. Uiteraard was dat een scheldwoord in die groep.

Tegen het einde van de dag werd ik in de bus geduwd waar de leider van de groep zijn lul uit zijn broek had gehaald en werd ik gedwongen om hem te pijpen. Net toen ik zijn stinkende lid kon ruiken, ontsnapte ik of lieten ze mij ontsnappen. Kennelijk moest mijn “mannelijkheid” worden getest. Een paar weken later manouvreerde ik mij zodanig dat ik werd ontslagen. Ik was daarna een jaar werkloos. Ik heb er nooit iets mee gedaan in de hoop dat het een vergeten herinnering zou worden.
Ik was 21, het is lang geleden. Ik ken hun namen niet meer. Ik dacht dat ik het achter mij had gelaten, maar ze hebben mij voor het leven getekend. Dus bij tijd en wijle komt het terug. Ik ontleen er gelukkig ook veel strijdlust en rechtvaardigheidsgevoel aan, waarmee ik in mijn latere leven ver ben gekomen. Nadat onlangs een militair naar buiten kwam, ben ik gaan twijfelen of ik het zou publiceren. Ik zag een sterke bekentenis van Jane Fonda, ze had niet gesproken voor anderen en schaamde zich er voor. Nu er een golf is van vrouwelijke outings, wil ik mannen aanmoedigen om hetzelfde te doen. Want gaat niet over seks, maar over macht en vernedering. Dat is niet sekse gebonden en is van alle tijden en settings. Door te vertellen wordt het misschien iets gemakkelijker om te doen wat ik heb nagelaten. De daders ter verantwoording brengen. Door gebruik te maken van interne procedures voor ongewenst gedrag en in ergere situaties aangifte doen. Door de schaamte voorbij te gaan.

De helden van Lima

De straten van Lima zijn schoon. Elke dag is een leger van 1000 vrouwen en een enkele man op pad met een bezem en een rolcontainer. Ze zijn klein van stuk en dragen lelijke overals, petjes met nekflap en een monddoek. Ze zijn anoniem. Ze verdienen het minimum loon, ongeveer 280 dollar per maand. Alhoewel het leven hier naar onze maatstaven goedkoop is, lijkt het mij veel te weinig om fatsoenlijk rond te kunnen komen. Ik sprak een groep die na hun shift gedouched en in schone kleren bijeen kwam. Getekende vrouwen aan de onderkant van de maatschappelijke ladder.

Nathy vertelde dat hun grootste probleem het verkeer was. Peruaanse chauffeurs hebben weinig oog voor mensen te voet. Hun werkgever, een aannemer, vindt het niet nodig om de dames te verzekeren tegen een verkeersongeval. Een verkeersongeval is in zijn ogen geen arbeidsongeval. Voor de dames een fysiek, maar ook financieel risico. Medische zorg is niet gratis. We keken in de EHBO kast in het depot: leeg. De dames vertelden dat niemand eerste hulp kan verlenen.

Ik sprak ook met Maximo, één van de weinige mannen. Hij is machinist op een Bobcat. Hij klaagde over de massieve banden, die weliswaar nooit stuk gaan, maar funest zijn voor zijn rug.

We gingen naar een plek in Lima waar een straatveger was geraakt door een verdwaalde kogel. Zij was haar werk aan het doen in een straat waar een gewapende overval plaatsvond. Rosa is er niet meer. Een kleine ceremonie met kaarsen en een een toespraak werd afgesloten met het roepen van haar naam, waarop iedereen “presente” riep. Een ontroerend ritueel.

Zo’n 40% van de straatvegers zijn lid van hun kleine vakbond. Een vakbond die bij de gratie van een rijkere bond een kantoortje heeft onder golfplaten op het dak van het gebouw. Er staan wat oude computers en er hangen banners aan de muur. Een arme en zwakke vakbond die moeite heeft om alle problemen het hoofd te bieden. Een gammele David tegen een reusachtige Goliath. Toch is er een zekere trots en vastberadenheid. Met hun kracht en een beetje hulp van buiten moet het mogelijk zijn de levens van de straatvegers te verbeteren. De straatvegers zijn onzichtbare helden. Ze verdienen het!

Übernazi’s

Ik weet niet zo goed waar ik beginnen moet maar ik heb grote zorgen om Nederland en de rest van de wereld. Ik werk voor een grote wereld federatie van vakbonden. In duistere kringen zal het worden gezien als het links fascistische bijkantoor, zo niet het hoofdkwartier van het grote complot. Het grote complot dat door de Noorse terrorist Anders Breivik werd geherintroduceerd, het zogenaamde cultureel marxisme.

Het cultureel Marxisme is een rechts extremistische duiding van de vijand van het volk. In de warboel van opvattingen binnen de rechts extremisten valt een constante te ontdekken: het complot. Feministen hebben de westerse samenleving ondermijnd en de mannen verzwakt. Zwarte mensen (die minder intelligent zijn) verzilveren het schuldcomplex dat zij ons hebben aangepraat. Joden hebben onze financiele wereld overgenomen en ons geld gestolen. Homo’s hebben onze Joods Christelijke traditie ondermijnd. Daarmee is onze samenleving zo verzwakt dat moslims de macht zullen overnemen de mannen zullen onderwerpen zo niet vermoorden om uiteindelijk onze vrouwen te kunnen verkrachten. Dat alles is toegedekt door linkse fascisten en de EU. Alle instanties zoals statistiekbureaus, de media, de rechtspraak, de politie, de politiek en vooral de EU hebben daar aan meegewerkt omdat zij de regisseurs zijn van de vervangingsideologie. Wij, witte mensen moeten worden vervangen door moslim vluchtelingen.

Uit dit pallet van complot theorieën pakken de rechts extremisten naar behoeven de meest passende en strooien die rond. En steeds meer mensen twijfelen bij elk bericht wat ze horen of half begrijpen en plaatsen het in deze repeterende retoriek van twijfel en achterdocht. Onwelgevallige feiten worden meningen of nepnieuws en welgevallige meningen worden feiten.

De pijnlijke werkelijkheid is dat Breivik (fan van Geert Wilders) gelijk had dat hij onderdeel was van een grote beweging. Een beweging die uit hetzelfde vaatje tapt als Breivik: Het is de schuld van…(invullen naar keuze). Feitelijk zijn de fanatieke predikers van FVD en PVV mainstreamers van het gedachtengoed van Breivik. Het zijn geen crypto of neo-nazi’s, het zijn übernazi’s die hun misselijkmakende boodschappen verhullend verpakken. De holle populistische retoriek die hier bij hoort gaat de hele wereld over. Van Washington tot Pyongyang, van Moskou tot Manilla. Maar als Nederlander en Europeaan is het pijnlijk te zien dat op een continent waar niet zo lang geleden op een zelfde soort redenering 6 miljoen mensen zijn vermoord het bijna normaal is geworden om te zondebokken met diep denigrerende termen. Maar ook daar hebben ze een antwoord op, die 6 miljoen doden zijn verzonnen.